Astara rayonunun yetirməsi, Azərbaycanın sərbəst güləş üzrə milli komandasının böyük məşqçisi Cəbrayıl Həsənov ölkə güləşi üçün, şübhəsiz ki, simvolik fiqurlardan biridir.
Ən azı ona görə ki, o, səkkiz dəfə – yerli "sərbəst güləşçilər" arasında hamıdan çox – Avropa çempionatlarının mükafatçısı olub, bunların üçündə qızıl medal qazanaraq çempion adını əldə edib. Bundan əlavə, Cəbrayıl Həsənov 2016-cı il Olimpiya Oyunlarının bürünc mükafatçısıdır. Nisbətən erkən – cəmi 31 yaşında güləşçi karyerasını başa vuran Cəbrayıl Həsənov məşqçilik fəaliyyətini də eyni uğurla davam etdirir və bununla yanaşı, ictimai diqqətdən kənarda qalmağa üstünlük verir.
Buna baxmayaraq, İdman.Biz Cəbrayıl Həsənovdan müsahibə almağa nail olub.
- Siz hər zaman ictimaiyyətdən uzaq dayanır, jurnalistlərlə nadir hallarda ünsiyyət qurursunuz. Bununla belə, Astara rayonunda sizi tanımayan varmı?
- Açığı, tanınma səviyyəmi ölçməmişəm və yoxlamamışam (gülür). Amma düşünürəm ki, hətta doğma rayonumda belə məni üzdən tanımayan kifayət qədər insan var.
- Məşhur olmağınız regionunuzda və ya doğma Suparibağ kəndində sizə kömək edirdi, yoxsa əksinə, sizdən daha çoxu gözlənilirdi?
- Təkcə doğma kəndim yox, ümumilikdə Azərbaycan xalqı məni heç vaxt dəstəksiz qoymayıb. Karyeram boyunca sadə insanlar həm məğlubiyyətlərdə, həm də qələbələrdə daim yanımda olublar. Öz sevgilərini əsirgəməyiblər və buna görə onlara hər zaman minnətdar olacağam.
- Cəbrayıl – üçqat Avropa çempionu – niyə dünya çempionu ola bilmədi, halbuki ən azı dörd dəfə buna çox yaxın idi? Hər dəfə nə çatışmırdı?
- Mən dörd dünya çempionatında medal qazanmışam. Deyərdim ki, hər bir dünya çempionatında favoritlərdən biri olmuşam. Bir neçə dəfə yarımfinala qədər irəliləmişəm. Elə olub ki, qarşılaşmanın son saniyəsində məğlub olmuşam, halbuki hesabda öndə idim və artıq özümü dünya çempionu hesab edirdim. Sadəcə, bəzi hallarda bəxtim gətirmədi. Çünki idmanda uğur və şans da ayrılmaz amildir. Mən dünya çempionu olmadım, amma ümid edirəm ki, şagirdlərim – milli komandanın üzvləri – daha bəxtli olacaq və dünya çempionu adını qazanacaqlar.
- Dünya çempionluğu kimi, həyata keçməyən hansı arzu sizin üçün daha ağrılıdır?
- Mənim başqa bir arzum da var idi... Atamın mənim nailiyyətlərimi görməsini istəyirdim. Təəssüf ki, o, dünyasını dəyişdi və uğurlarımı görə bilmədi. Onun bunu görməməsi mənim üçün çox ağırdır. Çox istərdim ki, bu kiçik uğurları bilsin və sevinə bilsin. O, həmişə arzulayırdı ki, mən tanınmış idmançı olum.
- Amma siz buna nail oldunuz və ciddi mükafatlar qazandınız. Qazandığınız pulları idmançı olduğunuz dövrdə səmərəli xərcləyirdiniz, yoxsa indi məşqçi olduğunuz vaxt? Biznesə investisiya etməyi düşünmüsünüzmü?
- Bəli, əlbəttə. Güləşdə qazandığım uğurlara görə dövlətdən və federasiyadan aldığım mükafatlardan müəyyən investisiyalar etmişəm. Amma konkret olaraq hara yatırdığımı deməyəcəyəm, bu sirr olaraq qalsın (gülür).
- Kimin sözünün çəkisi çoxdur: çempion idmançının, yoxsa uğurlu məşqçinin?
- Bu, individualdır. Elə idmançılar var ki, titullu bir idmançının sözü onlar üçün kifayət etmir, amma uğurlu məşqçinin sözü onlar üçün yetərlidir.
- Bildiyimə görə, siz hazırkı baş məşqçi Xetaq Qazyumovun Azərbaycan millisində yenidən çalışmağa başlamasında da rol oynamısınız. Bu barədə nə deyə bilərsiniz?
- Biz vaxtilə Xetaq Qazyumovla birlikdə güləşmişik, eyni komandada olmuşuq. Əlbəttə, mən də onunla milli komandada birgə çalışmaq istəyirdim.
- 2026-cı ildə özünüz və milli komanda üçün hansı hədəfləri qarşıya qoyursunuz?
- 2026-cı ildə arzumuz milli komandanın Avropa və dünya çempionatlarında uğurlu çıxış etməsidir. Ümid edirəm ki, bunun üçün əlimizdən gələni edəcəyik. Təkcə mən yox, baş məşqçi də daxil olmaqla bütün məşqçilər heyəti bu məqsəd naminə maksimum çalışır. Məhz buna görə federasiya bizim üçün bütün lazımi şəraiti yaradıb.
