Bu körpünün inşası haqqında bir əfsanə mövcuddur. Həmin əfsanə Astara rayonunun 58 yaşlı Mollayataq kənd sakini İbrahim Nurulla oğlu Əkbərovun danışdıqlarına əsasən, professor Sədnik Paşa Pirsultanlının “Azərbaycan Türklərinin xalq əfsanələri” kitabında yazılıb.
Haradansa bu yerlərə bir usta gəlir. Ustanın üzü gündüz kimi ağ olduğuna görə, onu Ağ usta deyə çağırardılar. Yerli əhali əvvəllər ustanın adı ilə bu körpünü “Ağ ustanın körpüsü”, sonradan isə “Ağ körpü” kimi adlandırıb.
Bu ustaya Pensər çayı üstündə körpü qurdururlar. Usta körpünün yan tağlarını bir neçə aya qurub üstünü bağlamamış bir gecə harasa qaçıb gedir. O, yalnız yeddi il sonra qayıdır və körpünün üstünü bağlayır. Bu zaman Sım hakimi ustanın qaçmasının səbəbini soruşduqda usta ona belə cavab verir: “Tağlar yeddi il ərzində yağışın, selin-suyun altında bərkiməsəydi, çox tez uçardı. Daha bu körpü ömürlük oldu”.
Sım hakimi körpüyə görə ustaya çoxlu qızıl-gümüş verir. Hakim ustanı yola salarkən ondan soruşur:
- Bundan gözəl körpü tikə bilərsənmi?
Usta isə ona cavab verir:
- Əlbəttə, tikərəm. Yeddi tağlı elə körpü quraram ki, üstündən bütün aləm keçər.
Sım hakimi bunu eşidərək qəzəblənir və ustanın əllərini kəsdirir. Usta isə qürurunu pozmadan deyir: “Sən mənim əllərimi kəsə bilməzsən. Mənim hər eldə-obada, mahalda neçə-neçə şagirdim var”. Burada da Ağ ustanın üç nəfər yerli şagirdi varmış; onların adları isə Şindan, Əsminə və Nüdüzd olub.
Bir zaman keçdikdən sonra Sım hakimi ustanın tələbəsinin - Şindanın möhtəşəm qala tikdiyini görür və deyir: “Ağ usta öz ölməzliyindən danışanda inanmadım. Onun şagirdi Şindan qala tikmədi, öz ustasına abidə ucaltdı”. Sım hökmdarı öz ədalətsiz işinə görə peşman olur. Hakim Ağ ustaya və şagirdi Şindana əhsən deyir.
